In het leven van Engel Antonin zijn subject (de kunstenaar) en object (lichaam en wat ermee samenhangt) met elkaar vermengd. Door elkaar geraakt, misschien beter gezegd. Misschien. “Engel” is een levenskunst-project dat veranderlijkheid expliciet maakt waarbij met regelmaat wegvliegend van de eigen levensstructuren. Op dit moment, september 2026, is Engel aan beide kanten van de huid onderweg. Transdermaal een trans masculien programma, extradermaal leeft Engel sinds kort als nomade.
Er was eens…een kunstacademie. In de krochten van de academie, in de mediatheek, vond een boek Pluck (die toen officieel “Mariska” heette). Het boek The Ethics of Sexual difference van Luce Irigaray stak uit terwijl Engel, die toen officieus Pluck heette, een boek zocht op een andere boekenplank. Pluck vergat het beoogde boek en nam de uitnodiging aan van het uit-stekende boek. Bladerend vond Pluck (later ook wel: “P-Luck” met de vertalingsmogelijkheid “Piet Geluk”) een aantal pagina’s over het fenomeen engel. Niet de Bijbelse engel. En ook niet de engel als iets met vleugels. Meer een soort van filosofische engel. Misschien. Een engel als een belichaming van de verandering zelf, een engel als continue huidvernieuwing. Misschien bedoelde Irigaray het theoretisch helemaal niet zo overigens. Maar Pluck zag het fenomeen Engel in lijn met Becoming, de continue de- en reterritorialisatie die Gilles Deleuze en Félix Guattari beschrijven. En waar ze net over had gehoord bij Filosofie. Twee vrij vertaalde citaten uit het boek:
“de engel is degene die onophoudelijk beweegt van identiteit naar identiteit, degene die eindeloos blijft openen en herdefiniëren”,
“de engel representeert een andere lichamelijkheid: niet te reduceren tot filosofie, theologie en moraliteit, verschijnt de engel als een boodschapper van een ethiek via de kunst, zonder dat hen in staat is meer te geven dan het gebaar dat het representeert”,
“Engel” is levensperformatief, lichamelijk én conceptueel van aard. In zijn diepte verbonden met het idee van Lichaam zonder Organen van Antonin Artaud. Deleuze en Guattari (D&G) namen het concept van Artaud over. Waarbij een belangrijk verschil: Artaud had een performatief/theatrale aard en kan bovendien lichamelijk/geestelijk als LzO-ervaringsdeskundige worden gezien. Het orgaanloze lichaam kan worden gezien als een toestand van pure potentie en ongeordende energie. Niet als lichaam zonder organen overigens maar als organen zonder (structurerend en heersend) lichaam. Een lichaam dat losstaat van vaste biologische en maatschappelijke structuren.
Er was eens. Een meisje, Mariska, dat heel hard haar best deed. Hard studeerde om als registeraccountant een rol te gaan vervullen in het bij uitstek kapitalistisch bestel. Werkte zo’n 20 jaar bij grote accountantskantoren en financiële instellingen. Ondertussen een traditioneel kerngezin realiseerde. Toen ging het mis, of: anders. En misschien wel helemaal niet mis. Misschien. De directe aanstichter lijkt de ontmoeting met filosofie. Op de kunstacademie. Omdat Mariska, nadat het professionele visitekaartje leek te bezwijken onder het gewicht van letters, MSc. Mariska Baars-Pluck RA RE EMITA CIA CISA, koos voor een kunst academische studie. Dat werd de geboortegrond van het project “Engel”. Waarbij Engel aanvankelijk een alter ego was van Pluck. Later zijn ze “gefuseerd” om maar even een zakelijke term te gebruiken en resulteerde een spel met het continu bevragen en (her)definiëren van het lichamelijke vlees, een onderzoek van de door desoxyribonucleïnenezuur gekleurde ziel. Dat (her)definiëren kreeg eerst talig vorm, in naamgeving. De eerste wijziging: Mariska Baars-Pluck. Een deel van de achternaam verviel met (een liefdevolle) herstructurering van het leven. Gecombineerd met dan wel geïnitieerd door het verlaten van de cis-heteronormatieve fundering. “Pluck” schoof naar voren om de roepnaam “Mariska” te vervangen. Om in naamgeving genderloos te kunnen bewegen. De beroepsaanduidingen RA RE EMITA CIA CISA losten op in de overstap van de financiële en IT-wereld naar kunstenaarschap. “Doctorandus”, nu “Meester in de exacte wetenschappen” (MSc.), is – als titel i.t.t. beroepsaanduiding – een blijvende. MSc., een term die zich aangenaam eigenaardig verhoudt tot de huidige omschrijving van Engel als Kunstenaar. Misschien. Overigens is de titel Msc. in de accountancy-tijd verkregen met een onderzoek naar changemanagement procedures bij bedrijfsgrens overschrijdende informatiesystemen.
In de Burger Personen Registratie stond Pluck geregistreerd als “Maria Margaretha”, gevoed door naamgevingstraditie en katholieke wortels. Die kerk was verlaten, de vrouwelijke toon paste niet meer. Dus veranderde Pluck in 2020 via de rechtbank de officiële voornamen “Maria” en “Margaretha” in “Engel”, geïnspireerd door de ontmoeting met het eerdergenoemde boek van Irigaray.
Engel Pluck dus. “Engel”, hoewel niet de intentie, sloot in maatschappelijke werking aan bij de inmiddels aangenomen non-binaire identiteit, de engel als tussenfiguur. Die “identiteit”, waarbij “binair” eigenlijk beter voelde dan “non-binair”, is gaan schuiven. Verschoven in de zin van masculinisering, verschoven naar transman (masculinisering en transman zijn overigens niet hetzelfde). “Trans” vangt de lichamelijke beweging. Sinds 8 juli het vlees van Engel een ander programma presenterend in de zin van dagelijks testosterone vleugeloefeningen. Dit losmaken van de biologische en maatschappelijke structuur vraagt om een nieuwe naam, een toevoeging aan Engel: Antonin. Voornamen kind gewijzigd. Een wijziging die tegelijkertijd met de formele geslachtsaanpassing heeft plaatsgevonden op 8 september,
